Bir çocuk büyük şeyler beklemez.

Onun hayallerinde Dünya kocaman bir yerdir ama beklentileri hep küçüktür.

Ufak şeylerle mutlu olur.

Küçücük bir oyuncakla saatlerce oynarlar. 

***

Bunları niye mi yazıyorum?

Bizim Halil Öz ağabeyimiz, binlerce çocuğa ulaştı.

Onlara ev almadı…

Para vermedi…

Altın dağıtmadı…

Ya bir futbol topu verdi ya da bir ayakkabı.

Bazen küçük bir oyuncak verdi.

Boyama kitapları, bulmaca setleri dağıttı.

O çocukların yüzlerindeki tebessüm için onlara küçük hediyeler yeterdi.

O gülücükler, o mutluluklar bizlerinde dünyasını güzelleştirdi.

Kimi zamanda hiç sokağa çıkamamış engelli kardeşlerimize dokundu.

Hayat verdi, umut verdi.

Okula gidemeyenlere omuz verdi.

***

Halil Öz ağabeyimiz uzun yıllar Mersin Valiliği Basın birimindeydi.

Şimdi Mersin Emniyet Müdürlüğüne, o eski günlerdeki polis üniformasına kavuşuyor. 

Sokaklar, köy yolları yine onu bekliyor.

Çocuklar yolunu gözlüyor.

Belki bir oyuncak götürecek onlara…

Belki akülü araç…

Belki bir koltuk değneği…

Belki de okulda kullanacakları kırtasiye malzemeleri, kitaplar, defterler götürecek.

Geleceğimizi kurtarmak için, sokakların tehlikelerinden kurtarmak için bundan daha büyük bir şey olabilir mi?

Konu ne oyuncak ne de bir hediye!

Bugün uyuşturucu kullanma yaşı çok düştü.

O minicik ama çok tehlikeli haplar her yerde; çok kolay ulaşılıyor!

Onun için bu sadece bir oyuncak verme meselesi değildir!!!

***

Gülmek için bahaneye gerek yok.

Küçük mutluluklara ihtiyacımız var.

Bir çocuğun o hediyeyi alırken duyduğu mutluluğa, gülümsemeye ihtiyacımız var.

Geleceğimiz olan çocuklarımızı korumaya ihtiyacımız var.

Serkan TULTAK

31.07.2023 serkantultak@gmail.com